Stuff

Tak naprawdę nie wiem jak zacząć tego maila, ale jakoś trzeba ;/ A więc pamiętasz ja mówiłem, że kiedyś Ci wszystko opowiem. To chyba właśnie nastał ten czas. Przepraszam, że nie osobiście, ale poprzez jakąś tandetną pocztę, ale rozumiesz "tchórz" A więc show czas zacząć. Prawdę mówiąc nie pamiętam dokładnie co chciałabyś wiedzieć, bo na takowe pytania zawsze odpowiadałaś ogólnikowym stwierdzeniem, że wszystko. Więc chyba będę musiał polecieć od początku. Jak zapewnie wiadomo Ci urodziłem się w 1987 roku w Kościerzynie. 14 maja o godzinie 8.15. Jak wierzyć albumowi ze zdjęciami to był to czwartek. Jeżeli informacje podane na 1 stronie tego albumu są prawdziwe to miałem 56cm i ważyłem 3800g. Ale nie mam jak tego zweryfikować. Ale raczej wydaje mi się, że to źródło można uznać za prawdomówne. Bo jak mieliśmy na fakultecie o źródłach prawdziwych, to mieliśmy sobie zadać 2 pytania. Brzmiały one mniej więcej tak: "Czy źródło może mówić prawdę" oraz "Czy źródło chce mówić prawdę". O ile dobrze przypominam to był to jeszcze okres PRL, ale w takich przypadkach raczej nie dopuszczano się matactw i przekrętów. A czy źródło chce mówić prawdę. Na to pytanie odpowiedź jest prosta. Nie jest to żaden program partii politycznej ani książka nawołująca do jakiś tam poglądów, więc moim zdaniem źródło to można uznać za mówiące prawdę. I za takowe ja je też uważam. Chociaż nie wiem dokładnie kiedy ten album został zakupiony, ale patrząc na jego zawartość, to najprawdopodobniej zaraz po moim urodzeniu. Bo nie wiem czy wiesz, ale mój ojciec kiedyś się interesował fotografią. Z tego co wiem to sam robił i wywoływał zdjęcia. Nawet kiedyś znalazłem odpowiedni do tego sprzęt. Czyli papier zdjęciowy i inne jakieś potrzebne ku temu urządzenia, pomalowane żarówki i takie tam. Dzięki temu mam troszki zdjęć jak byłem bardzo mały. Większość z nich to czarno białe fotografie. Ale mają w sobie to coś, czego dzisiejszym zdjęciom brakuje. To coś to dusza. Teraz się robi zdjęcia masowo, i wybiera te najlepsze na których się najlepiej wyszło. Kiedyś tak nie można było. Efekt powstawał dopiero po wywołaniu. Ale jak widać wszystko się zmienia czy tego chcemy czy też nie. A czy zmienia się w dobrym kierunku. Nie mnie to oceniać. Jak mawiają ludzie czas pokarze. Okresu po moich narodzinach z pewnych względów nie pamiętam, poza kilkoma zdarzeniami. Jednym z takowych zdarzeń był pożar choinki, przypalenie pufa oraz moja niechęć do grochu, fasoli, bobu. Jednak to raczej takie urywki aniżeli coś na dłuższą opowieść. Nie chodziłem do żłobka, gdyż mną się zajmowała jakaś sąsiadka czy ktoś. Dokładnie nie wiem gdyż potem się przeprowadziliśmy w inne miejsce. Moją edukację zacząłem od przedszkola. Po zmianie miejsca zamieszkania miałem daleko do tej "uczelni", ale ze względu, że niedaleko mama pracowała to nie zostałem przepisany. Trochę szkoda, bo większość obecnych znajomych chodziła do tego w parku. Potem zaczął się okres szkoły podstawowej. Pierwsza klasa minęła w miarę szybko, ale pod koniec wydarzyło się to o czym wiesz. Pamiętam ten dzień w miarę dokładnie. Ostatnią miałem religię. Ale ojciec po mnie przyjechał wcześniej i kazał wujkowi, który pracował i nadal pracuje w tej szkole powiedzieć siostrze zakonnej z którą mieliśmy religię, że zostałem zwolniony. I pojechaliśmy do szpitala. Wówczas to był jeszcze ten stary szpital mieszczący się niedaleko rynku. Jak przyszliśmy to mama spała. Próbowałem ją obudzić, ale ona nic nie mówiła. Tylko spała dalej. Potem ojciec zawiózł mnie do domu, a sam pojechał do sklepu. Coś koło 15-16 zadzwonił telefon. Odebrał wujek. I po chwili zadzwonił do ojca do sklepu. I zdanie które zapamiętałem do dzisiaj. "Janusz Grażyna nie żyje" Wówczas nie wytrzymałem i zacząłem płakać. Na początku nie mogłem w to uwierzyć, myślałem, że może wujek tak specjalnie powiedział, żeby ojca wyrwać ze sklepu. Ale tak nie było. Jak przyjechał ojciec zabrał powiedział do mnie mniej więcej coś w stylu, że mamusia zaczęła nam budować domek w niebie, czy coś w tym rodzaju. Ale z tym budowaniem domu w niebie pamiętam na 100%. O ile dobrze pamiętam do był początek wakacji lub ostatnie dni roku szkolnego. Potem pogrzeb i wyjazd do babci na całe wakacje. Teraz prawdę mówiąc już nie wiem co pisać bo o mnie się skończyło. Potem ojciec drugi raz się ożenił. Potem się rozwiódł i takie tam. Ale to nie o mnie więc niezbyt ciekawe :p A co o mnie więcej. Rok po tym nieszczęśliwym zdarzeniu miałem 1 komunię święta. U nas jest, że w moim Kościele jedna msza jest o 8 a druga o 10.30. Ze względu na dużą ilość dzieci. I tak co roku jest wymiana. Ja miałem akurat to szczęście, że moja była z rana. To był 12 maj 1996 roku. 2 dni później miałem mieć urodziny. To akurat pamiętam bo wówczas w tamte wakacje zostaliśmy wysłani na dłuższy okres czasu w góry, dokładnie w Beskidy. Prędzej pamiętam już raz byliśmy w górach, ale to był krótki okres czasu. Chyba właśnie na przyjęcie tego kuzyna, którego ojciec jest chrzestnym. Ale to było dawno temu, ale odnośnie tego miałem ciekawy problem. Otóż przez całą podróż zastanawiałem się po jakiemu oni będą do nas mówić ;) A okazało się, że mówili po naszemu. Tak prawdę mówiąc to nie wiem co więcej pisać. Nie lubię o sobie opowiadać i nie wiem jak to robić. Wiem, że na pierwszy rzut oka to wygląda inaczej, a bynajmiej ma wyglądać, ale jak się głębiej przyjrzeć to są to żarty, a nie to kim jestem naprawdę. Taka zasłona dymna, która ma nie pozwolić poznać prawdziwego Sebastiana. A reszta niech pozostanie milczeniem. I tutaj kończy mi się pomysł jak dalej pociągnąć ten temat. Więc chyba najlepszym rozwiązaniem byłoby zakończenie tegoż wypracowania. Co do rozmów telefonicznych to mam wyrzuty sumienia, ze przeze mnie jesteś niewyspana i zmęczona w pracy. A tylko dlatego, że ja mam takie widzimisie. Przepraszam, ale ja tak nie potrafię. Zresztą wolę to ja stracić aniżeli wiedzieć, że znów byłaś niewyspana w pracy. Są rzeczy ważniejsze niż głupie telefony ode mnie. A jak się przez to pomylisz w pracy będzie to miało o wiele większe konsekwencje. A tego nie chciałbym. Poza tym mając do wyboru wyspaną Ciebie a rozmowę po nocach bez zastanawiania wybieram opcję pierwszą. Nie myśl sobie, że tak specjalnie mówię, ponieważ nie chcę już do Ciebie dzwonić. Jakby była taka możliwość to dzwoniłbym 24 godziny na dobę. Ale teraz wyszła trochę chora sytuacja. Którą ktoś wreszcie musi doprowadzić do porządku. Ty chodzisz do pracy, wstajesz o 6, więc to Ty jesteś niewyspana. Ja mam na razie ten komfort, że mogę wstać o której mi się podoba. Ty takiego komfortu nie masz. I teraz ostatnia rzecz o której chciałem napomknąć. Otóż to co wczoraj mówiłem o zmianie planów jest prawdą. I jestem tego w 100% pewny. Jeszcze pół roku byłem pewny wyjazdu. Jednak pół roku to okres w życiu człowieka, w którym wiele może się zmienić. I tak chyba jest w moim przypadku. Mówiłaś, że mogę stracić wielką szansę, ale może coś większego mógłbym stracić w Polsce gdybym wyjechał. Jakbym miał patrzeć pod względem finansowym to masz rację wyjazd ten byłby bardzo, ale to bardzo atrakcyjny. Ale w życiu są ważniejsze rzeczy aniżeli pieniądze. I dla tych rzeczy właśnie człowiek chce żyć. I tak chyba jest teraz ze mną. A czy będę żałował podjętej decyzji. Żałować nie będę, bo to była moja decyzja. Podobnie miałem z wyborem studiów. Już myślałem o administracji, ale ostatecznie mój wybór padł na Prawo. Co okazało się sukcesem, może nie pod względem mojej edukacji. Ale to przecież nie jest najważniejsze. I jakby ktoś mnie spytał czy ponownie wybrałbym prawo mój wybór byłby identyczny. To by było tyle moich wypocin. Jakbyś miała jakieś pytania, wątpliwości, skargi, zażalenia, prośby to wiesz jak mnie szukać. A na koniec chciałbym życzyć Ci wszystkiego najlepszego w życiu. Pasma samych zwycięstw. I znalezienia tej jedynej osoby w życiu dla której warto żyć. Trzymaj się Tchórz, Zboczeniec, Gupi i Nienormalny w jednej osobie Sebastian Plata