Περίπου τρεις εβδομάδες πριν, ήταν αυτό το κορίτσι. Ας πούμε την έλεγαν Άννα. Την Άννα την γνώρισα μέσω μιας κοινής φίλης, ας την πούμε Πολυξένης. Η Πολυξένη έτρεφε κάποια αισθήματα για μένα αν και δεν τα παραδέχτηκε ποτέ, ασχέτως αν εγώ το είχα καταλάβει. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία αλλά θα παίξει ρόλο παρακάτω.
Μια μέρα λοιπόν μου έστειλε μήνυμα η Άννα και μου λέει πως της είπε η Πολυξένη ότι ήθελα τον αριθμό της για να της πως κάτι. Όντως αυτό το είχα πει εντελώς στην πλάκα, αλλά δεν την ήθελα κάτι. Μιλήσαμε εκείνο το απόγευμα και τη συμπάθησα. Η Πολυξένη μου είχε πει να μην της ξαναμιλήσω. Μετά μου το άλλαξε, μου είπε να της μιλάω αλλά να μη λέμε γι'αυτήν.
Εγώ με την Άννα μιλούσαμε όμως χωρίς να το ξέρει η Πολυξένη. Μιλούσαμε ώρες πολλές... Δεν καταλαβαίναμε καν πως περνούσε η ώρα... Το πρώτο βράδυ κιόλας είχε πάει 3 η ώρα και την επομένη η Άννα μ'έβαλε να την ξυπνήσω για να πάει σχολείο στα σίγουρα. Εγώ πιστεύω πως έτσι κι αλλιώς θα ξυπνούσε, αλλά ήθελε να μ'ακούσει. Όταν έμαθε η Πολυξένη ότι ξύπνησα την Άννα και ποτέ δεν το είχα κάνει γι'αυτήν εκνευρίστηκε. Ήταν ένα από τα πρώτα δείγματα ότι ζήλευε που μιλούσα στην Άννα.
Οι κλήσεις συνεχιζόταν και οι κάρτες και τα προγράμματα έδιναν κι έπαιρναν. Κάθε βράδυ το ξενυχτούσαμε συζητώντας περί ανέμων και υδάτων... Σχολιάζαμε τα πάντα... φίλους, γνωστούς, αγνώστους, ακόμα και την Πολυξένη... Σε κάποια φάση μου έδωσε να καταλάβω πως η Πολυξένη ήθελε ακόμα τον Μπάμπη.
Όπα λέω. Μου φάνηκε περίεργο. Θέλει τον Μπάμπη και παρ'όλα αυτά ζηλεύει την Άννα; Πως είναι δυνατόν; Άρχισα να στέλνω μηνύματα στην Πολυξένη ρωτώντας την για το συγκεκριμένο θέμα. Μου είπε πως ακόμα αγαπάει τον Μπάμπη και ότι δεν θα πάψει ποτέ να τον αγαπάει. Και μάλιστα όταν τη ρώτησα αν τον θέλει ακόμα μου απάντησε καταφατικά. ΟΚ λέω το κορίτσι θέλει άλλον. Δεν μπορεί να με ζηλεύει. Σε εκείνα τα μηνύματα της είπα ότι θέλει τον Μπάμπη και να σταματήσει να με ζηλεύει και να μου πουλάει έρωτες. Εκεί τσακωθήκαμε με την Πολυξένη.
Όσον αφορά την Άννα, συνεχίζαμε να μιλάμε και να κρίνουμε τη στάση της Πολυξένης... Αλλά οι διάλογοι με την Άννα άρχισαν και γινόταν πιο συγκεκριμένοι... Σταμάτησαν να ήταν τόσο ό,τι να 'ναι κι άρχισαν να αφορούν εμάς... Σε κάποια φάση ένιωθα κάπως για την Άννα... Θα μπορούσα να πω ότι άρχισα να την ερωτεύομαι από το τηλέφωνο και μόνο... Και κάτι παρόμοιο διαισθανόμουν κι από την πλευρά της... Ώσπου φτάσαμε σε ένα σημείο να εξομολογηθούμε ο ένας στον άλλον τι αισθανόμασταν... Και η Άννα μου είχε πει πως είναι από τις ελάχιστες φορές που νιώθει έτσι για κάποιον. Για την ακρίβεια ήταν η δεύτερη που έβλεπε κάποιο αγόρι τόσο σοβαρά.
Από τότε είχαμε έναν πλατωνικό έρωτα μέσω τηλεφώνου. Μιλούσαμε όλη μέρα, ανά πάσα στιγμή ξέραμε που βρισκόταν ο άλλος, ας μην ήταν εκεί μαζί μας, τον νιώθαμε δίπλα μας.
Οι διακοπές μου τέλειωσαν και ανέβηκα Κοζάνη για να ξεκινήσω τα μαθήματα. Πηγαίναμε και οι 2 στο μάθημα αλλά το μυαλό μας ήταν στο κινητό, να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον... Βεβαίως ούτε λόγος να γίνει για να μιλήσω στην Πολυξένη. Με το που της έστελνα SMS άρχιζε να με καντηλιάζει και να με βρίζει.
Η Άννα ήταν στη Θεσσαλονίκη. Μια ώρα μακριά από εδώ με το αυτοκίνητο. Το πρώτο κιόλας Σάββατο που έμεινα μόνος μου στην Κοζάνη, η Άννα μου πρότεινε να πάω να τη συναντήσω. Εγώ ήμουν πολύ σκεπτικός γι'αυτό. Κάτι μου έλεγε πως αν τη συναντήσω όλο αυτό θα αλλάξει, όπως είχε γίνει άλλη μια φορά στο παρελθόν με τη Μαίρη, η οποία μετά τις 2 ώρες που συναντηθήκαμε δεν μου ξαναμίλησε ποτέ. Η Μαίρη ήταν στην ηλικία της Άννας και πραγματικά το φοβόμουν. Μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να πάω, καθώς το ήθελα κι εγώ πάρα πολύ.
Ανεβαίνω λοιπόν στο αυτοκίνητο Σάββατο απόγευμα και το καβαλάω πρώτη φορά για Θεσσαλονίκη. Δεν είχα ξαναπάει ποτέ οδηγώντας. Δεν ήξερα κανέναν δρόμο εκεί μέσα. Αλλά ήμουν αποφασισμένος να τους βρω κι απ'ό,τι είδα στο google maps δεν ήταν πολύ δύσκολο να βρω τους κεντρικούς δρόμους. Μετά από μια ώρα οδηγούσα δίπλα απ'το λιμάνι προς το Λευκό Πύργο. Παρκάρω στο παρκάκι λίγο μετά το Βασιλικό Θέατρο. Κατεβαίνω και ήταν λες κι έκανα κάποιο κατόρθωμα. Το πρώτο βήμα είχε επιτευχθεί.
Καλώ την Άννα. Αυτή ήταν ακόμα στο δρόμο. Δώσαμε ραντεβού στο Λευκό Πύργο από κάτω. Εμένα η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει καθώς η Άννα κατέβαινε την Αριστοτέλους και πλησίαζε προς το λιμάνι. Ανησυχούσα πολύ μήπως με δει κι απογοητευτεί με τη μια. Ενώ αυτή μου έλεγε στο τηλέφωνο ότι από κοντά είναι ντροπαλή και δεν εκδηλώνεται εύκολα. Εγώ πως θα καταλάβαινα αν της άρεσα και ότι ήθελε να συνεχίσει; Αυτή με καθησύχαζε ότι δεν μετράει η εξωτερική εμφάνιση αλλά ο χαρακτήρας που της έχω δείξει μέχρι τώρα. Αν και ήξερα πως δεν είναι αλήθεια, προσπαθούσα να την πιστέψω.
Και φτάνει η στιγμή που είδα την Άννα να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Η καρδιά μου έκανε σαν διπλή μπότα που έπαιζε σε ρυθμούς black metal. Δεν με είχε καταλάβει και συνέχιζε την πορεία προς τα φανάρια. Της λέω να επιστρέψει και να διασχίσει το δρόμο. Κι όμως κάτι μέσα μου δεν ήθελε να διασχίσει το δρόμο. Από την αγωνία κόντευα να τρελαθώ. Σε μια στιγμή μου λέει: "Νομίζω πως σε βλέπω". Και τότε δεν ήξερα τι να κάνω. Κλείνω το τηλέφωνο και την περιμένω να περάσει. Όντως εμένα κοιτούσε. Έρχεται προς το μέρος μου. Εγώ δεν ξέρω τι να κάνω. Να πάω προς το μέρος της ή να μείνω εκεί που ήμουν; Τελικά είχα παγώσει, μόνο ένα βήμα έκανα προς το μέρος της. Έρχεται, την αγκαλιάζω και τη φιλάω στο μάγουλο. Δεν ήμουν καθόλου σίγουρος αν ήθελε κάπου αλλού και ο φόβος μη ρεζιλευτώ δοκιμάζοντας ο,τιδήποτε άλλο ήταν μεγάλος. Άλλωστε ήταν μόνο 16 κι εγώ ήμουν 19. Θα μπορούσε να ισχυριστεί ό,τι ήθελε για να με ξεφορτωθεί.
Η αμηχανία ήταν μεγάλη και για μένα και γι'αυτή. Το ένιωθα καθώς περπατούσαμε δίπλα στην παραλία. Εγώ δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Από κοντά ήταν ακόμα πιο όμορφη... Μια από τις ομορφότερες κοπέλες που είχα δει και μου είχαν δώσει σημασία. Δεν θυμάμαι καθόλου τι λέγαμε. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι την ρώτησα: "Τελικά απογοητεύτηκες;" Και μου απάντησε αρνητικά. Δεν έβλεπα το δρόμο μπροστά μου, κοιτούσα μόνο την Άννα. Θυμάμαι πήγα να συγκρουστώ με ένα ποδήλατο. Τότε μόνο σταμάτησα να την κοιτάω επίμονα ας μου είχε πει πιο πριν ότι νιώθει πολύ αμήχανα.
Αποφασίσαμε να μπούμε σε μια καφετέρια. Δεν ήξερα καμία καφετέρια στη Θεσσαλονίκη. Δεν βγήκα ποτέ εκεί, δεν είχα φίλους που να πήγαινα να τους δω. Γενικά, πλήρης άγνοια. Και πραγματικά δεν μ'έννοιαζε σε ποια καφετέρια θα μπαίναμε, αρκεί να ήμουν με την Άννα. Μέσα στην καφετέρια τα πράγματα ήταν κάπως. Άρχισε από τη σοκολάτα που παίζει να είναι και η πιο άθλια σοκολάτα που έχω πιει. Λεπτομέρειες θα μου πείτε. Συνέχισε με την Άννα να μου αρνείται να μου δείξει μηνύματα στο κινητό της υποστηρίζοντας ότι δεν δείχνει πουθενά. Αν και ήξερα ότι δεν σήμαινε κάτι, εμένα μου φάνηκε αρκετά ύποπτο γιατί προφανώς είχε κάτι να κρύψει. Είχαμε έρθει αρκετά κοντά, την είχα αγκαλιάσει. Ώσπου ήρθε ένα ζευγάρι και μας το χάλασε αφού έκατσε δίπλα μας. Σηκωθήκαμε και φύγαμε.
Πήγαμε στο παρκάκι δίπλα στο Λευκό Πύργο και πιάσαμε ένα παγκάκι, όπου ήρθαμε ακόμα πιο κοντά. Υπ'όψιν, δεν την είχα φιλήσει ακόμα στα χείλη. Εγώ την έβλεπα κάπως μαζεμένη... Δεν ήξερα τι να κάνω. Και το ότι ήταν ανήλικη με προβλημάτιζε. Είχε κρύο αλλά μ'ένοιαζε ελάχιστα. Η Άννα υποστήριζε ότι δεν κρύωνε... Άρχισα να έρχομαι κοντά της και να βλέπω αντιδράσεις... Αυτή συνεχώς ύγραινε τα χείλη της... Ήταν φανερό πως ήθελε να με φιλήσει αλλά εγώ κρατιόμουν και δεν έκανα κάτι... Την τυραννούσα μπορώ να πω σε μια φάση μέχρι να σιγουρευτώ ότι το θέλει... Και αυτό ήταν... Μετά το πρώτο φιλί... Δεν υπήρχε γυρισμός απλά... Σταματούσαμε μόνο για να μιλάμε... Σε μια φάση... κάτι ήθελε να μου πει... Αλλά ήταν διστακτική... Την προκαλούσα να μου το πει... Την παρακαλούσα να μου το πει... Δεν μου περνούσε από το μυαλό τι ακριβώς ήταν και σαφώς σκεφτόμουν τα χειρότερα. Τελικά ήθελε να μου πει ότι μ'αγαπάει. Και ότι της βγήκε δύσκολα, διότι είμαι ο δεύτερος που το λέει... Αν και είναι νωρίς να λέει κάποιος ότι σ'αγαπάει απ'την πρώτη συνάντηση, εγώ την πίστευα γιατί ένιωθα ότι την ήξερα πολλά χρόνια.
Σε μια φάση κρυώνει και σηκωνόμαστε. Μας έρχεται η ιδέα να μπούμε στο αυτοκίνητο να ζεσταθούμε. (Πολύ μυαλό είχαμε που φάγαμε όλο το κρύο στο πάρκο...) Τα φιλιά και οι αγκαλιές συνεχίστηκαν και εντός του αυτοκινήτου, ώσπου ήρθε η ώρα να φύγει κατά τις δυόμισι τη νύχτα.
Έκανα μια απόπειρα να την πάω σπίτι αλλά ούτε αυτή ήξερε το δρόμο καλά από το κέντρο προς το σπίτι. Οπότε την άφησα στην πλατεία μ'ένα γλυκό φιλί και πήρε ταξί. Έφυγα κατευθείαν. Συνεχίσαμε να μιλάμε καθώς επιστρέφαμε και οι δύο σπίτια μας... Βέβαια εγώ άργησα πολύ περισσότερο να φτάσω αλλά ήμουν κατενθουσιασμένος που τελικά τα πράγματα πήραν τέτοια τροπή. Δεν το περίμενα.
Την επόμενη μέρα κανονίζουμε να ξαναπάω. Θα πηγαίναμε στο Mediterranean Cosmos για φαγητό και να δούμε ταινία. Φαγητό δεν φάγαμε ποτέ, αλλά είδαμε ταινία στο Gold Class των Village. Ομολογώ πως μ'άρεσε πολύ σαν προβολή. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι με την Άννα, αλλά βλέπαμε ταινία μαζί, κάτι ήταν κι αυτό. Μετά την προβολή, προσπάθησα να την κάνω να φάμε αλλά ήθελε να επιστρέψουμε στο κέντρο΄. Φτάσαμε. Παρκάραμε για λίγη ώρα, αλλά σχεδόν αμέσως την κάλεσε η μητέρα της να πάει σπίτι. Την ξαναφήνω στο κέντρο, παίρνει ταξί, δεν δέχτηκε να της το πληρώσω εγώ όμως. Φεύγω μες στην τρελή χαρά και διαπιστώνω αφού ανεβαίνω στον αυτοκινητόδρομο ότι είχα ελάχιστη βενζίνη... Δεν ήξερα αν θα έφτανα ποτέ στην Κοζάνη. Τελικά πρόλαβα τελευταία στιγμή.
Οι επόμενες μέρες κύλησαν ήρεμα... Μιλούσαμε στο τηλέφωνο πολλές ώρες... Η Πολυξένη είχε μάθει για τη συνάντησή μας και είχε εξοργιστεί. Ο,τιδήποτε και να της έλεγα με έβριζε. Ένιωθε προδομένη χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος. Η Άννα δεν έδινε σημασία. Την είχε ρωτήσει αν ένιωθε κάτι για μένα πριν τα φτιάξουμε και το είχε αρνηθεί. Έλεγε πως δεν ένιωθε τύψεις αν και μέσα μας ξέραμε πως δεν ήταν αλήθεια. Απλά δεν θέλαμε να το δούμε και να προχωρήσουμε.
Ένα απόγευμα η Πολυξένη αποφάσισε να μιλήσουμε στο τηλέφωνο. Της μιλούσα ήρεμα και δεν ήταν νευριασμένη. Χάρηκε πραγματικά που μιλούσαμε. Ένιωθε πως υπήρχε κάποια ελπίδα. Εκείνη τη στιγμή απολάμβανε το γεγονός ότι μιλούσα μαζί της που δεν ήθελε να το κλείσει. Σε μια φάση πάει να πει κάτι αλλά διστάζει. Μου λέει "άστο θα στο πει η Άννα". "Όχι, πες μου" της κάνω. Και μου ανακοίνωσε ότι το Σαββατόβραδο θα έβγαιναν αυτή, η Άννα και οι φίλες τους. Και μου το είπε με έναν τρόπο σα να έλεγε: "Αυτό το Σάββατο δεν θα είναι δικιά σου". Σχεδόν εκνευρισμένος της λέω καληνύχτα και της το κλείνω. Πήρα την Άννα αυτόματα και τη ρωτάω αν είναι αλήθεια. Και μου λέει ότι αληθεύει και ότι η Πολυξένη είχε προλάβει και της ζήτησε συγγνώμη που το έμαθα από αυτήν. Τέλος πάντων το προσπέρασα το γεγονός.
Μια νύχτα στο hi5 βλέπω κάτι που με εξόργισε πραγματικά όμως. Η Άννα μιλούσε με τον Ζαχαρία και μιλούσε με έναν τρόπο που του έδινε ελπίδες. Παρόλο που του είχε πει ότι είχε αγόρι αυτός φάνηκε να το παράβλεψε και να συνέχιζε να της την πέφτει. Ήθελε να βρεθούνε μόνοι τους στη Θεσσαλονίκη. Η Άννα δεν του απέκλεισε το ενδεχόμενο αλλά το άφησε ανοικτό. Την επόμενη μέρα που μιλήσαμε στο τηλέφωνο την έκανα να καταλάβει ότι δεν θα μ'άρεσε καθόλου να κάνει κάτι τέτοιο. Δεν είχα πρόβλημα να μιλάει στο hi5, αλλά έχω πρόβλημα να δίνει ελπίδες στον κάθε καημένο και να τη ζαχαρώνουν, πόσο μάλλον να τη συναντήσουν χωρίς να ξέρω.
Αφού το ξεκαθαρίσαμε, συζητήσαμε για το Σάββατο. Αν θα πήγαινα να τη δω ή όχι. Μου εξήγησε πως στις 6 θα έπρεπε να είναι στην Πολυξένη για να ετοιμαστούνε. Άρα υπέθεσα πως ως τις 4 θα μπορούσα να τη δω άνετα. Έτσι κανονίζουμε να βρεθούμε κατά τις 11. 11 με 4 είναι αρκετές ώρες για να τη χορτάσω.
Ξημερώνει Σάββατο και ανεβαίνω πρωί-πρωί με έναν φίλο μου Θεσσαλονίκη. Στις 11 ήμασταν εκεί. Είχα μπλέξει σε κίνηση και μέχρι να παρκάρω και να έρθει η Άννα από το σπίτι μάς πήγε 12μισι. Την περίμενα ακριβώς στη στάση στην πλατεία. Κατεβαίνει και είμαι μες στην τρελή χαρά εγώ που την βλέπω μετά από μια βδομάδα. Της λέω "πέρασε ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΒΔΟΜΑΔΑ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΕ ΒΛΕΠΩ!" Και μου λέει "Είδες; Δεν κατάλαβα πως πέρασε!". Σωπαίνω... Της λέω "Εγώ μετρούσα τις μέρες κι αυτές δεν περνούσαν με τίποτα... Και εσύ δεν κατάλαβες καν;"... Το αφήνω...
Κατεβήκαμε στην παραλία χέρι-χέρι... Και πάλι όπως την πρώτη φορά δεν μπορούσα να σταματήσω να την κοιτάζω. Μου είχε λείψει αφάνταστα. Διαλέξαμε μια καφετέρια και κάτσαμε. Εγώ και πάλι δεν τη χόρταινα. Είπαμε πολλά και διάφορα. Σε μια φάση την βλέπω ότι βαρέθηκε. Της λέω "πληρώνουμε;" Μου λέει "ναι". Πληρώνουμε και βγαίνουμε έξω.
Εγώ κάνω προς το Λευκό Πύργο αυτή κάνει προς την Αριστοτέλους. "Όπα" της λέω "πού πας;" "Να πάρω το λεωφορείο!" "Μα τι λες; Είναι 2:20!" "Θέλω κάνα μισάωρο να φτάσω σπίτι" μου λέει. "Και τι θα κάνεις μετά;" "Θέλω 2 ώρες να ετοιμαστώ σίγουρα!" "2 ώρες;" "Ναι...¨Και μετά μέχρι να πάω στην Πολυξένη... Μέχρι να την ετοιμάσω... Θα αργήσουμε..." "Μα κάτσε μισή ώρα να μείνουμε λίγο μόνοι μας!" "Όχι δεν μπορώ!" "Ένα τέταρτο! Λίγο!" "Όχι δεν γίνεται!" "Έλα βρε, Άννα, δεν ήρθα για να σε δω μόνο δυο ώρες!" "Ήξερες για το χορό!" "Ήξερα, αλλά να φύγεις απ'τις 2μισι;" "Ήξερες" "Άντε καλά." Και πήραμε το δρόμο του γυρισμού.
Ήμουν φανερά απογοητευμένος που φεύγει τόσο νωρίς. Εκείνη ήταν φανερά εκνευρισμένη. Καθώς περπατούσαμε δεν με κοιτούσε καν. Προσπάθησα να σπάσω τον πάγο λέγοντας δύο άσχετες ιστορίες. Δεν απάντησε σε καμία. Συνέχιζε να περπατάει. Ένιωθα πως αν κάτι συνέβαινε και με πατούσε κανένας δεν θα γύριζε να κοιτάξει... Παρ'όλα αυτά προχωρούσα στο πλάι της προς τη στάση.
Σε μια στιγμή φτάνουμε και σταματάει να προχωράει. Κοιτούσε προς τη μεριά που έρχονται τα λεωφορεία. Εγώ ήμουν δίπλα της και κοιτούσα αυτήν... Την κοιτούσα επίμονα. Ούτε μισό βλέμμα δεν μου έριχνε. Ο κόσμος να με κοιτάει εν τω μεταξύ και να σκέφτεται διάφορα. Δεν με ένοιαζε όμως. "Φτάσαμε" της είπα. Δεν απάντησε. Αλλάζω θέση και μπαίνω μπροστά της ώστε να μπω στο οπτικό της πεδίο. Κοιτιόμασταν στα μάτια. Εγώ ήμουν σε μια φάση σα να της έλεγα: "Μα τι κάνεις τώρα; Φτάσαμε! Κοίταξε με! Σε λίγο φεύγεις! Πες μου κάτι! Αποχαιρέτισε με κάπως! Δεν μπορείς να φύγεις νευριασμένη!" Εκείνη με κοιτούσε με ένα ύφος κενό. Δεν ήξερα τι γινόταν. Κοιτάει αλλού. Φεύγω από μπροστά της και ξαναστέκομαι δίπλα της. Είμαι γυρισμένος προς το μέρος της και ξαναπεριμένω μήπως κάνει κάτι. Δεν ήθελα να την ακουμπήσω μην έβαζε τις φωνές μέσα στο πλήθος και γινόμασταν ρεζίλι. Και εκείνη την ώρα, έρχεται το λεωφορείο, που να μην ερχόταν... Μου λέει "Πρέπει να φύγω" και απομακρύνεται λίγο και κοντοστέκεται. Εγώ να έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό! Να την κοιτάω μ'ένα ύφος σα να της λέω "ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ;" Είχα την έκφραση που έχει αυτή η φάτσα στο msn: :| . Περίμενα να επιστρέψει να μ'αγκαλιάσει και να με φιλήσει. Πραγματικά πίστευα πως θα καταλάβει και δεν θα φύγει έτσι! Κι όμως εκείνη την ώρα γυρνάει την πλάτη και προχωράει προς το λεωφορείο. Της λέω ένα διστακτικό "Γεια..." Δεν είμαι σίγουρος αν το άκουσε καν... Ανεβαίνει στο λεωφορείο και δεν κοιτάει πίσω. Εγώ έχω μείνει κόκκαλο προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τι έγινε και κοιτώντας την Άννα να ανεβαίνει και να φεύγει... Είχα μείνει μόνος μου να κοιτάω το λεωφορείο που έφευγε... Δεν ήξερα αν η Άννα με έβλεπε από μέσα. Όταν έφυγε από το δρόμο και κατάλαβα τι έγινε προχωράω προς τα παγκάκια... "Δεν είναι δυνατόν!" έλεγα... "Δεν συνέβη αυτό τώρα!" Κάθομαι αυτόματα στο πρώτο άδειο παγκάκι και σκέφτομαι. Τι σκέφτομαι; Δεν ξέρω ακόμα τι σκεφτόμουν! Περνούσαν χιλιάδες σκέψεις από το μυαλό μου! Με καμία συνοχή! Το μόνο που έλεγα ήταν "Δεν μπορεί!"... Και πιάνω το κινητό μου... Ανοίγω και στέλνω μήνυμα στην Πολυξένη. Της γράφω ότι φταίει εν μέρη που είδα την Άννα για 2 ώρες, δεδομένου ότι αυτήν θα ετοίμαζε στις 6. Και μου απαντάει πως εγώ είμαι μαλάκας και να μη ρίχνω τις ευθύνες σ'αυτή... Πόσο δίκιο είχε όμως. Λέω στον εαυτό μου: "Εντάξει, ήρθες σ'έκλασε η Άννα, δεν θα κάτσεις στο παγκάκι για πάντα!" Στην Κοζάνη δεν ήθελα να γυρίσω από τις 3 το μεσημέρι! Δεν ήθελα να αποδεχτώ τέτοια ήττα! Τέτοιο ρεζιλίκι! Τέτοια ξεφτίλα! Πρέπει κάτι να κάνω! Πήρα τηλέφωνο μια παρέα παιδιά που γνώριζα και κανονίσαμε να πάμε για καφέ στην Καμάρα.
Φτάνω στην Καμάρα πιο νωρίς από όλους. Είχα ένα 10λεπτο μπροστά μου. Βγάζω το κινητό και στέλνω μήνυμα στην Άννα. Η στιχομυθία που είχαμε είναι η εξής:
- Wraios apoxairetismos... Mporw na fugw hremos twra.
- ENΩ EΓΩ AΣ ΠOYME EΦYΓA MEΣ TN TPEΛH XAPA
- Egw eimai o episkepths omws...
- K AYTO T ΣHMAINEI;
- Oute ena fili!
- ΞEΣ KT ΔN EΦTAIΓA EΓΩ
- 3es kati, perimena san to malaka k dn h8eles na me koita3eis kan.
- EΣY T APXIΣEΣ K EΦOΣON EIΔEΣ OTI M ENOXΛOYΣE ΔN KATAΛABAINΩ ΓT ΣYNEXIΣEΣ
- Arxisa... Kai to sunexisa... Nai... Sou milousa kai m'egrafes, se koitousa k me apefeuges... O,ti k na gine dn feugeis etsi.
- KOITA OΠΩΣ EIΔEΣ TOΣO KAIPO ΔN Σ ΘYMΩΣA ΠOTE AΛΛA K EΣY TΩPA Π EIΔEΣ OTI M ENOXΛOYΣE T ΣYNEXIΣEΣ...
- :(
Ήπια τον καφέ με τα παιδιά... Συζητήσαμε και το θέμα... Δεν καταλήξαμε πουθενά... Και παίρνω το δρόμο της επιστροφής. Όταν ξεκινάω στέλνω στην Άννα το μήνυμα "Φεύγω..." Δεν μου απάντησε.
Το ταξίδι ήταν μες στα νεύρα, δεν το κρύβω. Νεύρα για τα πάντα. Νεύρα που έφυγα έτσι. Νεύρα για τα μπλόκα των αγροτών. Νεύρα που έχασα την είσοδο για Βέροια λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη και αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω. Νεύρα για το τάσι που μου έφυγε σε μια κλειστή είσοδο στην Εγνατία λόγω υπερβολικής ταχύτητας. Νεύρα που είχα πιει μόνο 2 καφέδες όλη μέρα. Νεύρα που ήμουν νηστικός. Νεύρα που δεν με κάλεσε η Άννα. Νεύρα, νεύρα, ΝΕΥΡΑ!
Με το που φτάνω στο σπίτι, στέλνω μήνυμα στην Άννα. Που να ήξερα τι με περίμενε.
- Eftasa meta apo parakampsh mesw ths veroias... Gm ta mploka.
- TΩPA EIMAI EΞΩ ME ΠAPEA OΠOTE ΔN MΠOPΩ N AΣXOΛOYMAI M T KIN M..Θ T ΠOYME AYPIO
Δεν περίμενα να ακούσω κάτι τέτοιο με καμία Παναγία! Ήρθε κι έκατσε σαν τσιμεντόλιθο στο στήθος μου! Πετάω το κινητό μου στο γραφείο από τα νεύρα! "Δεν μου απάντησε τώρα αυτό που είδα! Κι όμως απάντησε έτσι!!!" Σηκώνω το κινητό και γράφω τρία θαυμαστικά... Τίποτ'άλλο. Ό,τι και να έλεγα θα ήταν λάθος!!! Απάντηση... Ένα ερωτηματικό...
- !!!
- ;
- Perimenw thl otan pas spiti...
- ΔN ΞEPΩ T ΩPA Θ ΓYPIΣΩ
- O,ti wra guriseis pare.
- OK
Πίστεψα πως έλεγε αλήθεια... Περίμενα τηλέφωνο...
Πήγε 12... Λέω "στις 8 βγήκαν όπου να 'ναι θα το λήξουν"...
Πηγαίνει 1... "16 χρονών είναι, δεν μπορεί να καθίσει έξω μέχρι πολύ αργά... Βγήκαν και νωρίς..."
Πηγαίνει 2... "Πρέπει να πάρει όπου να 'ναι..."
Πηγαίνει 3... "Λες να μην πάρει τελικά; Μπα... Θα πάρει. Όταν η Άννα λέει κάτι το κάνει... Κι αν δεν πάρει; Όχι θα πάρει..."
Πηγαίνει 4... Άρχισα να απελπίζομαι... "Δεν θα πάρει..." Κι όμως περίμενα...
Πηγαίνει 5... "Αποκλείεται να πάρει." Το είχα αποδεχτεί. Η Άννα με είχε πουλήσει. Δεν θα έπαιρνε εκείνο το βράδυ. Η Άννα μου είπε ψέμματα.
Πέφτω για ύπνο απογοητευμένος. Ποιον ύπνο δηλαδή... Για 5 ώρες κοιμήθηκα βλέποντας 4 εφιάλτες.
Στις 10:30 δεν μπορούσα να κοιμηθώ άλλο. Το μυαλό μου ήταν στην Άννα. "Αν γύρισε νωρίς θα πάρει όπου να ναι! Κάθε μέρα παίρνει! Δεν μπορεί να με πούλησε έτσι η Άννα! Ξέρω ότι θα πάρει και θα μου πει ότι την πήρε ο ύπνος χθες! Ξέρω ότι θα με πάρει και θα μου πει αν μπορώ να πάω πάλι! Ξέρω ότι της έχουν περάσει τα νεύρα! Ξέρω ότι θα συνεχίσουμε να μιλάμε! Ξέρω ότι δεν μπορεί να λήξει από τη μια μέρα στην άλλη αυτό που ένιωθε η Άννα για μένα! ... Ή μήπως μπορεί; Όχι δεν μπορεί! Κι αν η Άννα μου έλεγε ψέμματα και δεν ένιωθε τίποτα για μένα; Όχι, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΟΙΑ Η ΑΝΝΑ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΔΕΙΞΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Η ΑΝΝΑ! ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ! ΤΗΝ ΕΧΩ ΠΙΣΤΕΨΕΙ! ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΛΑ!"
Και περνάνε τα λεπτά... Ήταν από τα πιο βασανιστικά λεπτά της ζωής μου... "Θα την αφήσω ως τις 11... Μετά θα πάρω εγώ. 11 είναι καλή ώρα αν έχει ξενυχτίσει... Δεν είναι τόσο βάρβαρη ώρα... Αν μου πει ότι κοιμάται θα την αφήσω".
Και καλώ... Τοοοουυυτ... Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Τοοοουυυυυτ... Όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά όλο και δυνατότερα... Τοοοοοουυυυυτ... Η καρδιά μου χτυπάει σε ρυθμούς power metal... Τοοοοουυυτ... Η καρδιά μου χτυπάει σε ρυθμούς thrash metal... Τοοοοουυυτ... Η καρδιά μου βάζει διπλή μπότα και χτυπάει πάλι σε ρυθμούς black metal... Τοοοοοοουτ... Η διπλή μπότα χτυπάει σαν σε Death metal τραγούδι. Τουτ, τουτ, τουτ. "No answer." Αμέσως οι χτύποι πέφτουν σε ρυθμούς doom metal τύπου My Dying Bride. Ξέρετε το αργό, το μελαγχολικό, το beat της κηδείας.
"Δεν απάντησε... Θα κοιμάται η γλύκα μου και δεν θα το άκουσε... Θα ξαναπάρω." ... Και πάλι δεν απαντάει... "Αχ πόσο βαριά κοιμάται; Θα το έχει σε κανένα αθόρυβο..." Και ξαναπαίρνω άλλες 2 φορές back to back. Καμία απάντηση. Κάνω μια παύση. Μου περνάει το χειρότερο από το μυαλό. "Δεν θέλει να μου το σηκώσει; Μπα... Μην βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα... Δεν το ακούει." Και ξανακαλώ. Και το σηκώνει! Για μισό δευτερόλεπτο χαίρομαι και πάω να το βάλω στο αυτί να της πω μια γλυκιά καλημέρα! Μα όπως ανέβαζα το χέρι, σαν σε slow motion, βλέπω να τερματίζεται η κλήση στα 0:00:01. "Ξύπνησε και το έκλεισε καταλάθος. Τώρα θα το δει, δεν υπάρχει περίπτωση..." Καμία απάντηση στην επόμενη κλήση. Στέλνω SMS:
- Kalhmera agapoula m... Koimasai akoma h s'enoxlw apo kati?
Δεν παίρνω απάντηση... Ξανακαλώ. 2... 3... 4... δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές! Είχα χάσει το μέτρημα αλλά δεν έλεγα να αποδεχτώ ότι δεν το σηκώνει! Σίγουρα δεν το έβλεπε! Την αφήνω για λίγο με ένα SMS:
- Shkwse to se parakalw...
Μετά από λιγότερο από 5 λεπτά ξανακαλώ. "Το τηλέφωνο του συνδρομητή που καλέσατε είναι κατειλημμένο..." "Ξύπνησε! Σίγουρα τώρα θα μου μιλήσει! Δεν υπάρχει περίπτωση!" Και ξανακαλώ... Το ίδιο μήνυμα βγήκε και την επόμενη φορά. "Λες να καλεί εμένα και να μπλοκάρουν;" Και ξανακαλώ αμέσως. Και χτυπάει! Η καρδιά μου επανήλθε σε ταχύτατους ρυθμούς λες και θα έκανα για πρώτη φορά bunjee jumping! Περιμένω... και περιμένω.... μετά τα πρώτα 10 δευτερόλεπτα άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως δεν το σηκώσει... Πέρασαν 20 δευτερόλεπτα... Δεν το σηκώνει... 30 δευτερόλεπτα... τοοοοοουτ... τουτ, τουτ, τουτ. "Δεν το σήκωσε. ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕ. ΟΚ ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕ. ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕ! Πάνο, το ακούει και δεν το σηκώνει! Ξύπνα! ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΙ! ΠΑΝΟ ΒΛΑΚΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙ! ΤΖΑΜΠΑ ΚΑΛΕΙΣ! ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΙ ΛΕΜΕ! Η ΑΝΝΟΥΛΑ ΣΕ ΓΡΑΦΕΙ ΠΑΝΟ! Η ΑΝΝΟΥΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙ ΠΑΝΟ! ΑΠΟΔΕΞΟΥ ΤΟ!... Όχι... Δεν το αποδέχομαι... θα στείλω ένα τελευταίο μήνυμα... θα είναι επιθετικό... θα απαντήσει σ'αυτό. Πάω στοίχημα."
-3erw oti to akous gt
1. Prin to shkwses k to kleises
2. Twra mou elege oti eisai kateilhmmenh
Den 8es na mou milhseis?
Την καλώ μια τελευταία φορά... Μάταια... "Η Αννούλα απλά δεν το σήκωσε. Η Αννούλα σήμερα Πάνο δεν σου μιλάει."
"Εσύ Πανούλη, τον εγωισμό σου τον έριξες πολλές φορές... Και να της προτείνεις να ξαναπάς ήθελες και ήσουν πρόθυμος να τα ξεχάσεις όλα και να προχωρήσεις... Την έπαιρνες επί 30 λεπτά και απλά δεν σου το σήκωνε... Δεν σε θέλει Πανούλη... Η Αννούλα... δεν σε θέλει..."
"Σε έχει κοροϊδέψει Πανούλη... Η Αννούλα απλά έπαιξε... Δεν σε θέλει. Δεν ένιωθε τίποτα απ'όσα σου έλεγε... Αλλιώς θα σου μιλούσε... Το να θέλεις να κάτσει περισσότερο, γιατί κάθε δευτερόλεπτο μαζί της μετράει για σένα δεν μπορεί να σταθεί σαν αιτία να χωρίσετε! Δεν σε ήθελε από την αρχή Πανούλη! Δεν πίστευε τίποτα από όσα σου έλεγε!!! ... Όχι... Δεν μπορεί... ΜΠΟΡΕΙ! ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΠΑΙΡΝΕΙ; ... Όχι... αλλά θα πάρει! ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙ! ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ! ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ! ... Ναι... αλλά... εκείνον... δεν τον αγαπούσε!!!!!!! Εκείνον δεν... Εμένα όμως... Εμένα; Μ'αγαπούσε εμένα! ΤΟ ΕΙΠΕ! ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΣ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ!!!! ... ΚΙ ΟΜΩΣ!... ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ! Η Αννούλα δεν είναι ρηχή!!! ... Η μήπως είναι;... Είναι;... Είναι... Η Αννούλα έπαιξε... Η Αννούλα δεν ήταν ειλικρινής μαζί σου... Η Αννούλα όχι απλά έπαιξε! ΑΛΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ!!! Οχι.... Θα με πάρει... ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ! Δεν θα με πάρει... Δεν θα με πάρει... Η Αννούλα με ξέγραψε. Με κοροίδεψε τόσο πολύ που δεν έχει το θάρρος να με πάρει να μου πει ότι δεν με θέλει... ΓΙΑΤΙ!; Η ΑΝΝΟΥΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΨΕΥΤΙΚΗ! ΔΕΝ ΖΟΥΣΑ ΜΙΑ ΨΕΥΤΙΑ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!... ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ!; ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ! ΜΠΟΡΕΙ;... Μπορεί..."
"Μα στάσου! Μπήκα hi5! Η Αννούλα!!! Είναι online! Έκανε add friends! Είναι καλά! :)
Δεν μου μίλησε όμως... Ακόμα δεν πήρε τηλέφωνο...
Μα ποιος είναι αυτός που τη λέει μωράκι στα profile comments;
Τον ξέρω; Όχι... Μα τι λέγανε; Για να πατήσω...
Την ήξερε και πιο παλιά... Γιατί τη λέει μωράκι;
Γιατί αυτή χαίρεται τόσο πολύ που του μιλάει;
Γιατί τη ρωτάει αν θα τα λένε msn όπως παλιά;
Λες; Να είναι αυτή η αιτία; Όχι δεν είναι...
Η Αννούλα δεν παίρνει το hi5 στα σοβαρά.
Δεν την ξαναπατάει με το hi5...
Αλλά να την πει μωράκι!; Αμάν δηλαδή μ'αυτό το θράσος!"
"Η Αννούλα σήμερα μπήκε MSN... Μπήκε και ξαναμπήκε... Είδα να μπαίνει 3 φορές... Η Αννούλα ήταν πολύ όμορφη... Βγάζει πολύ ωραίες φωτογραφίες... Αλλά από κοντά είναι πιο εντυπωσιακή... Να ξανάγγιζα το βελούδινο προσωπάκι της... Να την ξαναφιλούσα μια τελευταία φορά... Φιλάει πολύ ωραία η Αννούλα... Θυμάμαι το πρώτο βράδυ με είχε ταράξει στα φιλιά... Αχ... Μα τι λέω; Η Αννούλα με ξέχασε! Η Αννούλα δεν θέλει να μου μιλάει ΚΑΝ! Η Αννούλα μου φέρθηκε με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσε να μου φερθεί! Ούτε την αλήθεια δεν μου είπε στο τέλος!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ Η ΑΝΝΟΥΛΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΨΕΜΜΑ!"
"SMS είναι αυτό; Από την Πολυξένη; Τι να λέει;
- Pali? Pali ta idia? G mia gkomena? Omg! Eleos! Eleos! Eleos k pali eleos! Jessus Christ! Hmarton ftanei! Eleos gamw t gunaikeio fullo m eleos!
Η Πολυξένη; Αφού δεν θέλει να μου μιλάει... Γιατί να στείλει τέτοιο μήνυμα; Η Πολυξένη νοιάζεται που δεν είμαι καλά; Αλλά γιατί να το πει έτσι; "Για μια γκόμενα;" Αφού και η Πολυξένη γκόμενα είναι... Ξέρει πως είναι να είσαι ερωτευμένος... Να αγαπάς... Γιατί να στείλει τέτοιο μήνυμα; Γιατί να στείλει τέτοιο μήνυμα για την Αννούλα; Είναι φίλες! Γιατί να μιλήσει έτσι; Η Αννούλα δεν είναι οποιαδήποτε γκόμενα...
.
.
.
ΛΕΣ; Η ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΝΑ... ΤΗΝ ΑΝΝΟΥΛΑ; Να έβαλε λόγια στην Αννούλα εκείνη τη μέρα; Μπαααα... Άντε και το έκανε... Η Αννούλα δεν θα την πίστευε... Η Αννούλα είχε πει πως η Πολυξένη θα χαρεί αν χωρίσουμε... Δεν θα της έκανε τη χάρη... Δεν θα την πίστευε... Όχι. Κι αν ναι; Όχι ούτε η Πολυξένη θα έπεφτε τόσο χαμηλά. Αν έπεφτε τόσο χαμηλά απλά δεν θα τη συγχωρούσα ποτέ. Δεν επρόκειτο να την ξαναδώ ποτέ με το ίδιο μάτι. Ξέρει πως αν κάνει κάτι τέτοιο μ'έχει χάσει για πάντα. Αλλά δεν είμαι σίγουρος..."
Ακόμα να μου μιλήσει η Αννούλα... Η Πολυξένη ενδιαφέρεται για μένα... Η κοινή λογική λέει ότι η Αννούλα έπαιξε και η Πολυξένη μ'αγαπάει στ'αλήθεια γι'αυτό ενδιαφέρεται ακόμα για μένα. Όμως κάτι μέσα μου θέλει να πιστέψει πως η Αννούλα θα επιστρέψει και ότι θα αποδειχθεί πως η Πολυξένη προσπάθησε να μας χωρίσει... Όπως και να 'χει εγώ δεν μιλάω σε καμία από τις δύο μέχρι να μου μιλήσει η Αννούλα... Αν προλάβει...
---------------------------
05/03/2009
Ένα μήνα και πέντε μέρες πριν, είχα ανεβάσει την παραπάνω ιστορία στο pastebin. Το link το δημοσίευσα στο hi5, στο msn, στο skype και σε όσους ενδιαφέρθηκαν. Πολλοί ήταν αυτοί που το διάβασαν και σχολίασαν. Έκριναν γεγονότα... Καταστάσεις... Εμένα... Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα... Μερικοί έφτασαν σε σημείο να ζητήσουν "sequel"... Όπως και να 'χει ευχαριστώ τους πάντες που έκατσαν και διάβασαν αυτό το κατά τ'άλλα άχρηστο κείμενο 4500+ λέξεων που εξιστορεί μια ατυχή περιπέτεια της ζωής μου.
Δε γνωρίζω αν η "Αννούλα" διάβασε το συγκεκριμένο κείμενο αλλά περίπου 3 ώρες μετά την υποβολή του στο pastebin μου εστάλη το παρακάτω sms:
"ΠANOYΛH M...EΛΠIZΩ N EIΣAI KAΛA..K ΣOY ZHTΩ ΠPAΓMATIKA ΣYΓNΩMH ΓIA OTI Σ EKANA N ΠEPAΣEIΣ...ΘΛ N ΞEPEIΣ OTI OΛA OΣA EΛEΓA ΓIA T OTI Σ'AΓAΠAΩ HTAN AΛHΘEIA K ΣYNEXIZΩ AΠΛΩΣ IΣΩΣ N MHN T ENNOOYΣA Σ EPΩTIKO TOMEA...Σ EYXAPIΣTΩ ΓIA OΛA T ΞEXΩPIΣTA ΠPAΓMATA Π ME EKANEΣ N NIΩΣΩ K KATAΛABAINΩ ΠPAΓMATIKA AN ΔN ΘEΣ N MOY ΞANAMIΛHΣEIΣ...EΓΩ ΠANTOΣ Θ EIMAI EΔΩ OΠOTE M XPEIAΣTEIΣ APKEI N MOY T ZHTHΣEIΣ...AN T ΔEIΣ AΠANTHΣE M ΓT ΘEΛΩ N ΔΩ AN EIΣAI KAΛA..Σ ΠAPAKAΛΩ.."
Μάλιστα. Ένας αγαπημένος μου φίλος είπε τα εξής:
1/29/2009 6:39:49 PM Φίλος: poly3enh? annoula? ti diavazw?
1/29/2009 6:41:37 PM Φίλος: TON MPAMPH
1/29/2009 6:41:39 PM Φίλος: I lol'd
1/29/2009 8:44:48 PM Εγώ: λολ
1/29/2009 10:11:39 PM Φίλος: pantws gamata grafeis
1/29/2009 10:11:44 PM Εγώ: @@ :P
1/29/2009 10:11:45 PM Φίλος: an k gtp h fash dysthxws
1/29/2009 10:11:48 PM Φίλος: se katalyph8hka
1/29/2009 10:12:01 PM Εγώ: ok mhn nomizeis dn to skeftomai toso...
1/29/2009 10:12:05 PM Εγώ: an kai mallon to diavase h Annoula
1/29/2009 10:12:10 PM Φίλος: katse
1/29/2009 10:12:16 PM Φίλος: Annoula = annoula etc :P
1/29/2009 10:12:22 PM Εγώ: mallon to diavase kai mou steile SMS
1/29/2009 10:12:23 PM Εγώ: nai
1/29/2009 10:12:26 PM Εγώ: des to SMS:
1/29/2009 10:16:53 PM Εγώ: <το παραπάνω sms>
1/29/2009 10:17:22 PM Φίλος: apanthses?
1/29/2009 10:17:54 PM Εγώ: oxi
1/29/2009 10:18:02 PM Εγώ: kai h poluksenh stelnei SMS na dei an eimai kala
1/29/2009 10:18:08 PM Εγώ: kai lew an einai na mou milane apo tupseis gama to
1/29/2009 10:18:12 PM Εγώ: dn apantaw se kamia
1/29/2009 10:18:18 PM Φίλος: swstos
1/29/2009 10:23:01 PM Φίλος: man kanw ena reboob
1/29/2009 10:31:27 PM Φίλος: pantws epiko sms e
1/29/2009 10:32:18 PM Εγώ: lol
1/29/2009 10:32:27 PM Εγώ: to diko ths?
1/29/2009 10:32:45 PM Φίλος: nai
1/29/2009 10:32:59 PM Φίλος: den exw dei gkomena na xrewnetai 4-5 sms mazemena
1/29/2009 10:33:26 PM Φίλος: "ΘΛ N ΞEPEIΣ OTI OΛA OΣA EΛEΓA ΓIA T OTI Σ'AΓAΠAΩ HTAN AΛHΘEIA K ΣYNEXIZΩ AΠΛΩΣ IΣΩΣ N MHN T ENNOOYΣA Σ EPΩTIKO TOMEA"
1/29/2009 10:33:41 PM Φίλος: giati 3afnika 8ymh8hka to "eisai mounodoulos."
1/29/2009 10:34:06 PM Εγώ: lol
Τώρα... Το πως κάποιος σ'αγαπάει, αλλά χωρίζει την αγάπη σε τομείς, δεν έχω καταφέρει να το καταλάβω ακόμα...
Και, φυσικά, απάντηση για τις πράξεις της δεν υπήρχε μέσα σ'αυτό το sms.
Και απάντηση γενικότερα δεν έχω πάρει μέχρι τώρα. Και μάλλον δεν θα πάρω ποτέ. Απλά μερικές φορές χωρίζεις, χωρίς να ξέρεις το λόγο... Απλά προχωράς...
Αν με πήρε κανένα τηλέφωνο; Ναι... Με κάλεσε ένα Σάββατο... 2 εβδομάδες μετά το "χωρισμό"... Αλλά δεν το σήκωσα. Μου ήρθε τόσο ξαφνικό... Ήθελα να το σηκώσω αλλά από το μυαλό μου περνούσαν 1002 ερωτήσεις όπως... "Γιατί με καλεί μετά από τόσες μέρες; Καλεί μόνη της; Μήπως είναι σε κανένα net με την Πολυξένη και την έβαλε η δεύτερη να με καλέσει; Τι να της πω; Πώς να της μιλήσω; Ήρεμα; Να δείξω ότι δεν με νοιάζει πλέον; Να δείξω την απογοήτευσή μου;" Σε μια στιγμή το παίρνω απόφαση να το σηκώσω... Αλλά εκείνη τη στιγμή έκλεισε... Περίμενα μήπως ξαναπάρει... Αλλά, μπα... Τυχαίο θα ήταν... Αν ήταν κάτι σημαντικό θα ξαναέπαιρνε... Μπορεί να έστελνε και μήνυμα... Αλλά, όχι. Δεν ξανακάλεσε ποτέ από τότε.
Μπαίνει ακόμα στο hi5. Μάλιστα χθες είδα ότι επισκέφτηκε το προφίλ μου. Δεν ξέρω τι μπήκε να δει ακριβώς. Δεν έκανε κανένα comment. Μου δημιουργήθηκε η απορία και μπήκα κι εγώ στο δικό της... Στο status της βρίζει ένα "μαλάκα" εδώ και 7 μέρες... Δεν ξέρω ποιος ή τι... Εγώ δεν νομίζω να είμαι, με έχει διαγράψει τελείως.
Μπαίνει και στο MSN κανονικότατα... Στο Skype όχι. Μάλιστα στο MSN που και που βάζει κάτι ωραία personal messages του τύπου:
"T xompy m einai n paizw m autous pou nomizoun oti paizoun mazi m..."
Μου θύμισε αυτά που είχε βάλει στο Hi5 όταν με παράτησε:
"PoTe MhN KLaPSeiS Gia KaTi Pou eXaSeS...MoNo Na THuMaSai oTi eSTw K Gia LiGo T ...@PeKThSeS"
"dn exei aksia n ksereis n agaphseis,alla auto pou agapas n mporeis n to krathseis...!"
Αν όλα τα παραπάνω είναι για μένα, πραγματικά με μπερδεύει...
Όπως και να 'χει... Μακάρι να 'ναι για πάντα καλά και να βρει αυτό που της λείπει... είτε αγόρι είναι αυτό... είτε μυαλό... είτε τρόπους...
Δεν με ενδιαφέρει πλέον να τα ξαναβρούμε. Βασικά, θέλω να μείνω μακριά από τέτοια άτομα. Αν έχουν τέτοια άποψη για μένα και μου φέρονται με τέτοιο τρόπο τότε δεν αξίζει να είναι φίλοι μου. Δεν αξίζει να χαλιέμαι, γιατί στην τελική δεν έχασα και τίποτα.
Έχω βάλει στόχο να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. Και τέτοιου είδους εμπόδια δεν θα ανεχτώ στο δρόμο μου.
Όσο για την Πολυξένη... Δεν έχει περάσει μέρα που να μη μου κάνει τουλάχιστον μια κλήση. Και λέω τουλάχιστον γιατί συνήθως συνοδευόταν από SMS και πλήθος άλλων κλήσεων. Τη μέρα των ερωτευμένων είχε κάνει ρεκόρ κλήσεων μπορώ να πω. Και όπως φανταστήκατε εγώ δεν απάντησα σε καμία. Ούτε με μήνυμα. Το Σάββατο που μας πέρασε, με ρώτησε η μητέρα μου τι κάνει η Πολυξένη... Κι εγώ της απάντησα: "Δεν ξέρω". Και μου λέει: "Πώς κι έτσι; Δεν σε παίρνει κάνα τηλέφωνο;" Απαντάω: "Ναι, αλλά δεν το σηκώνω" Με ρωτάει: "Γιατί;" ...
Και τότε έκατσα κι αναρρωτήθηκα... "Αξίζει να της φέρομαι έτσι; Παίρνει από ενδιαφέρον... Εδώ και 10 μήνες που μιλάμε μου δείχνει συνεχώς ενδιαφέρον, ας την έχω φτύσει τόσες φορές... Την έχω αδικήσει σίγουρα... Όσο και να ήθελα την Αννούλα εκείνη την περίοδο και να εθελοτυφλούσα για την Πολυξένη, καταβάθος ξέρω ότι έχει δίκιο. Αν ήταν κάποιος που έπρεπε να βγει ο χαμένος της ιστορίας θα ήταν η Πολυξένη. Δεν είναι και λίγο να σου "κλέβει" αυτόν για τον οποίο ενδιαφέρεσαι η φίλη σου. Δεν της αξίζει τέτοια μεταχείριση..." Και τότε την κάλεσα. Ήμουν Θεσσαλονίκη... Της είπα να έρθει για καφέ. Δεν μπορούσε. Ωστόσο χάρηκε πολύ που της ξαναμίλησα. Από εκείνο το βράδυ ανταλάσσουμε SMS και μιλάμε κάθε μέρα... Είναι φανερή η απογοήτευσή της. Οποιοδήποτε θέμα καταλήγει εκεί. Δεν μ'αρέσει, φυσικά. Αλλά έχει σε όλα δίκιο. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι θέλει να με ξαναεμπιστευτεί. Αλλά θα αργήσει. Η απλά θέλει να δείξει ότι θα καθυστερήσει. Δεν ξέρω... Δεν έχω κανένα πρόβλημα να μιλάμε. Και να συναντηθούμε, τώρα που μπορώ. Αλλά δεν μπορώ να έχω απαιτήσεις από την Πολυξένη. Και που μου μιλάει, πολύ είναι.
Σ'αυτό το σύντομο update ήθελα να κλείσω ένα κεφάλαιο που άνοιξα και με ταλαιπώρησε πολύ τον προηγούμενο μήνα. Τώρα, νιώθω ότι μπορώ να πατήσω απλά delete από τη σκέψη μου όλα αυτά που θα αποθηκευτούν στο pastebin. Και δεν θέλω να ξανασχοληθώ ποτέ ξανά. Αν και ξέρω ότι θα ασχοληθώ για μία τελευταία φορά. Όταν τα διαβάσει η Πολυξένη. Και θα είναι ίσως η πιο σημαντική κριτική που θα δεχτώ από όλες όσες άκουσα...
Ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση. :)