GREGG ARAKI MAAKTE MET MYSTERIOUS SKIN EEN MEESTERWERKJE
Met Mysterious Skin,dat nu in de zalen loopt, heeft Gregg Araki een meesterwerkje gemaakt (DM 27/4).
Naar goede gewoonte maakte de cultregisseur een onbevreesd direct en sterk gestileerd portret van verkreukelde jongeren. En over pedofilie. Elk plaatje zit perfect in Mysterious Skin, dat een verfilming is van het gelijknamige boek van Scott Heim.
Arakis films zijn niet makkelijk om naar te kijken.
Niet zozeer omdat ze moeilijk te begrijpen zijn, wel omdat de regisseur akelige situaties in al hun schoonheid weet te verbeelden.
Uw films worden vaak provocerend gevonden. Is die manier van vertellen weloverwogen voor wat u wil zeggen?
Gregg Araki: Mijn films kruipen in mijn hoofd volledig gevormd zoals ze zijn. Ik weet niet waar ze vandaan komen. Wanneer ik neerzit om aan een film te schrijven beginnen de beelden en scènes zich voor me af te spelen en beginnen personages te spreken. Ik ben er niet op uit om te provoceren of controverse te wekken. Ik vertel simpelweg de verhalen die me boeien en die het dichtst bij mijn hart liggen. Mysterious Skinis uw eerste verfilming van een boek. Wij dachten dat u enkel uw eigen scripts verfilmde. Ik hield gewoon te veel van het boek van Scott Heim. Het was zon ruw, krachtig, diep, ontroerend en totaal uniek verhaal. Ik was nog nooit zon verhaal tegengekomen.
Ik wist wel dat, als ik ooit een boek mocht verfilmen, ik dat boek zou kiezen. U filmt de protagonisten zelden ten voeten uit en houdt de camera altijd stabiel en dicht op hen. Waarom? De eerste keer dat ik het boek had gelezen wist ik al dat ik het zo in beeld zou zetten. Het is een erg intiem verhaal dat heel poëtisch wordt verteld. Fotografisch wilde ik een Wong Kar Wai-achtige overvloed en textuur bereiken.
Ik heb altijd geweten dat Mysterious Skin een gecontroleerde, zorgvuldig in beeld gebrachte schoonheid zou hebben. Het zou niet werken met lelijke, los vanuit de hand gefilmde, pseudodocumentaire beelden. Het ritme van de film is erg gelijkmatig. Elke scène lijkt even lang als de vorige. Dat geeft op de duur een onaangenaam gevoel. Is dat ook visueel vertaald vanuit het boek? Het behoedzame en kalme ritme is zeker zo bedoeld. Gelijkmatigheid vind ik wel een goede omschrijving.
Het tempo is afgemeten.
Die onbewogenheid bij het weergeven van de gebeurtenissen maakt, denk ik, de sporadische actie krachtiger en bijna zenuwslopend.
Dat ritme is inderdaad herkenbaar uit het boek, zoals alles in de film. De narratieve structuur, de karakters, de twee hoofdrollen, de melancholische toon en de poëtische natuur ervan, het komt allemaal recht uit Scott Heims roman. Vergeleken met uw vorige films komen de jongens in Mysterious Skiner met betere vooruitzichten van af. Een van de dingen waarvan ik in Mysterious Skinhet meest houd, is het einde. Het is hoopvol zonder artificieel of nietszeggend te zijn.
Het einde is gerechtvaardigd door wat de karakters hebben meegemaakt, ze hebben het terecht zover gebracht. Het einde is prachtig en de tederheid tussen Brian en Neil in de laatste scène echt ontroerend. U haalt veel uit jonge acteurs als Joseph Gordon-Levitt en Brady Corbet. Hoe belangrijk is acteursregie voor u? Zowel Joseph als Brady zijn fenomenale, jonge acteurs. Ze voegden zoveel toe aan hun rol dat hun vertolking echt aan het zingen is gegaan.
Het cliché over regisseren is dat het voor 90 procent bestaat uit de juiste personen engageren. Voor Mysterious Skin kan ik dat alleen beamen. We hadden veel geluk dat de hele cast zo toegewijd was en er hart en ziel in wilde steken. Ik hou van het werken met acteurs. Niks is opwindender dan op de monitor de karakters tot leven te zien komen. Op een gegeven moment weet de kijker nog voor Brian wat diens geheim is. Waarom hield u die verrassing niet langer intact? De realisatie van wat Brian ontdekt, is ook dezelfde als in het boek. Dat betekent dat het publiek lang voor Brian zijn geheim kent.
In feite maakt hem dat nog sympathieker.
Je ziet hem nu worstelen voor wat wij al weten wat hij zal ontdekken. Lossen Brian en Neil hun problemen op of accepteren ze hun situatie? De ontmoeting tussen Neil en Brian is een catharsis, een genezing op een of andere manier, omdat zij de enigen zijn die begrijpen wat de ander heeft doorgemaakt.
De band tussen hen beiden kennen alleen zij. Zoals Brians vader zegt: Ik kan u niet helpen. Alleen Neil kan hem die hoop schenken. In uw volgende film CrEEEps! worden uw personages ontvoerd door ruimtewezens, waarvan ook Brian in Mysterious Skinbeweert het slachtoffer te zijn. Vanwaar dat gebruik van sciencefiction in uw films? Surrealisme heeft me altijd geïnteresseerd.
Alles wat het alledaagse overstijgt. Ik ben geïnteresseerd in andere lagen van de realiteit, zoals in Doom Generationen Nowhere, waar de karakters in een subjectieve, expressionistische wereld leven op de rand van het psychedelische.
Mysterious Skinis absoluut mijn meest naturalistische en meest aardse film, maar het was de poëzie en lyriek die me aantrokken.
Het is een donker, soms verontrustend verhaal, dat plaatsvindt in een routineuze wereld, maar het heeft een dromerige schoonheid die van een ander universum lijkt te komen. Het voelde allemaal aan alsof ik die film gewoon moest maken.